Ogród skalny

Materiał skalny jako element kształtowania przestrzeni w ogrodach ma niewątpliwie wielowiekową tradycję. Już 1000 lat temu był wykorzystywany w ogrodach chińskich, w Europie pojawił się w drugiej połowie XVIII wieku. Renesansowi architekci krajobrazu projektowali groty, malownicze ruiny, jaskinie, w ogrodach pojawiały się kaskady, wodospady, które dzięki naturalistycznej formie i użytym materiale skalnym miały na celu naśladować naturę, a nawet przewyższać jej piękno. Jednak ogrody skalne spotykane w dzisiejszych czasach mają nieco odmienny charakter.

Często podczas projektowania, czy zakładania ogrodów używane jest pojęcie "skalniak". Jest ono określeniem poprawnym, jednak w środowisku niezwiązanym z branżą projektową może powodować mylne skojarzenia. Skalniakiem często nazywane są proste wzniesienia w ogrodzie, obłożone kamieniami i obsadzone roślinnością, często przypadkową, nieodpowiednio dobraną, nie mającą wiele wspólnego z ideą projektowania ogrodów skalnych, alpinariów, zapoczątkowaną już w końcu VIII wieku. Ideą zakładania ogrodów skalnych było kolekcjonowanie roślin i odtwarzanie ich naturalnych siedlisk. Kształtowano je z miejscowego materiału, w sposób coraz bardziej naśladujący rodzimy krajobraz.

Przy zakładaniu ogrodu skalnego kluczowym elementem jest odpowiednie usytuowanie na działce, zapewniające dostateczną ilość światła. Zalecane jest kształtowanie wzniesień o wystawie południowej. Nie mniej ważnym elementem w projektowaniu alpinariów jest przystosowanie odpowiedniego podłoża, które powinno być przepuszczalne, umożliwiające swobodny odpływ nadmiaru wody. Odpowiednie zaprojektowanie nawodnienia jest również ważnym elementem przy zakładaniu skalniaków. O końcowym efekcie ogrodu skalnego decyduje jednak właściwy dobór roślinności. Zaleca się stosowanie bylin, krzewinek oraz karłowych iglaków.