Ogród japoński

Ogrody japońskie wraz z wszystkimi tworzącymi je elementami, są niezwykle nacechowane symboliką, dlatego zrozumienie idei powstawania poszczególnych części wymaga bardzo szczegółowego zagłębienia się w filozofię różnych okresów historycznych cywilizacji japońskiej. Projektowanie ogrodów japońskich w Europie czy Ameryce Północnej ma miejsce już końca XIX wieku, jednak mimo wszystkich uroków tych założeń, daleko im do pierwowzoru. Dlatego zakładając ogród japoński możemy nazwać go tylko ogrodem stylizowanym. Nie da się go skopiować przez przycinanie roślin, czy wykorzystanie żwiru i kamieni w ciekawy sposób.

Istnieją jednak cechy charakterystyczne, pozwalające przybliżyć stylistykę ogrodu japońskiego. Jedną z nich jest używanie stosunkowo małej liczby gatunków. Pomimo bogatej flory Japonii, kolekcjonowanie roślin nie jest w tym kraju zbyt istotne. W zakładaniu ogrodów japońskich ważna jest zasada asymetrii. Ogrody te są niegeometryczne, w kompozycji brak jest linii prostych, osi czy równych rzędów. Zakładano je w sposób jak najbardziej przypominający zminiaturyzowany naturalny krajobraz. Głównymi składnikami są kamień, woda i rośliny. Każdy z tych elementów posiada określoną symbolikę. Kamienie są symbolem wieczności, woda symbolizuje zmienność i dynamikę, a rośliny odpowiadają porom roku. Podczas projektowania ogrodów stylizowanych na japońskie wykorzystywane są głównie: sosny czarne, bukszpan wieczniezielony, azalie japońskie, różaneczniki, klony palmowe, wiśnie, magnolie, miłorzęby, lilie, kosaćce czy narcyzy. Obecnie, ogrody japońskie zakładane są w miejscach o różnym przeznaczeniu, od ogrodów prywatnych, po ogólnodostępne założenia parkowe. Ich minimalizm często wykorzystywany jest w otoczeniu nowoczesnych budynków o oszczędnych formach.