Ogród francuski

Powstanie francuskich ogrodów barokowych jest bezpośrednio związane z panującym w XVII wieku światopoglądem oraz filozofią. Geometryczny plan, proste aleje oraz przycięte żywopłoty miały bezpośredni związek z francuskim racjonalizmem, według którego znajomość świata odwoływała się tylko i wyłącznie do rozumu. Całkowicie kontrolowane i logiczne ogrody francuskie towarzyszące rezydencjom, sięgały aż po horyzont, łącząc się z otaczającym krajobrazem. Jedną z głównych zasad ich zakładania było "ograniczenie natury", mające na celu odzwierciedlenie statutu władcy, który podporządkowuje sobie nawet przyrodę. Cechą kompozycyjną projektowanych ogrodów był układ dośrodkowo osiowy, którego centrum stanowiła wyeksponowana fontanna lub rzeźba. Uporządkowane rzędy roślin tworzące proste linie i przepisowe wzory podkreślały geometryzację założenia ogrodowego. Partery ogrodowe otoczone były strzyżonymi żywopłotami z bukszpanu. Teren często kształtowano w sposób tarasowy tak, aby umożliwić oglądanie wymyślnych wzorów z odpowiednio wysokiej perspektywy. Projektowane kompozycje ogrodowe miały charakter dynamiczny. Decydowała o nim rozmaitość kolorów i kształtów, a także skala obiektów. Wzdłuż głównej osi ogrodu często projektowano kanał wodny z basenami, stawami i wodotryskami, dodatkowo wprowadzającymi ruch.

Obecnie zakładanie ogrodów w stylu francuskim sprowadza się raczej do odtwarzania historycznych założeń pałacowo parkowych. Pojawiają się one również w strefach reprezentacyjnych historycznych budynków. Stosowane gatunki to rośliny, które dają się łatwo formować takie jak graby, lipy, bukszpan, cis, klon, wiąz.